Tsjechov

 


  •    

     

    De steppe

     

     

     

    Als je lang, zonder je ogen af te wenden, naar de diepe hemel kijkt,
    vloeien je gedachten en je ziel om de een of andere reden samen
    in een besef van eenzaamheid. Je gaat je onherstelbaar eenzaam
    voelen, en alles wat je vroeger als nabij en vertrouwd beschouwde
    raakt eindeloos ver verwijderd en verliest zijn waarde. Sta je oog in
    oog met de sterren die al duizenden jaren uit de hemel neerblikken,
    zie je die onbegrijpelijke hemel en het duister die geen zier om een
    kort mensenleven geven, en probeer je hun betekenis te duiden,
    dan beklemmen ze je ziel met hun zwijgen: dan verschijnt de
    gedachte aan de eenzaamheid die een ieder van ons wacht in
    het graf en komt de zin van het leven je hopeloos,
    verschrikkelijk voor...

    Tsjechov