George

 


  •      
         

     

     

    Komm in den totgesagten park

     

     


    Komm in den totgesagten park und schau:
    Der schlimmer ferner lächeinder gestade.
    Der reinen wolken unverhofftes blau
    Erhellt die weiher und die bunten pfade.

    Dort nimm das tiefe gelb . das weiche grau
    Von birken und von buchs . der wind ist lau .
    Die späten rosen welkten noch nicht ganz.
    Erlese küsse die und flicht den kranz.

    Vergiss auch diese lezten astern nicht.
    Den purpur um die ranken wilder reben
    Und auch was übrig blieb von grünen leben
    Verwinde leicht im herbslichen gesicht.

    " Jahr der Seele "

    Na Den Oogst.

    Kom in het dood gezegde park en schouw:
    Van ver-lachende stranden schijnsel-zegen
    Van reine wolken ' t onverhoopte blauw
    Verhelt de vijvers en de bonte wegen.

    Neem daar het diepe geel, van berken nu
    En beuk het zachte grijs; de wind is luw;
    De late rozen welkten nog niet gansch,
    Zoek ze uit en kus ze en vlecht ze tot een krans,

    Vergeet ook deze laatste asters niet,
    En ' t gloeiend purper om wijnranken wilde
    En wat van ' t groene leven nog niet kilde
    Wat vlechten licht door zoo herfstig ziet.

     

    -

     

    De vertaling is van Alexander Gutteling,
    een vroeg gestorven dichter,
    aangevuld en verbeterd door Theo Vos.